Marécages (2011)


Ο Guy Édoin είναι ένα από τα ανερχόμενα ταλέντα στον κινηματογράφο του Κεμπέκ. Μετά τις σπουδές σεναρίου στο Μόντρεαλ έγινε γνωστός για την μικρού μήκους τριλογία του (Le Pont, Les Eaux Mortes και La Battue) και πήρε μέρος σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ. Με την ταινία Marécages (Wetlands) κάνει το σκηνοθετικό και σεναριακό ντεμπούτο του στις μεγάλου μήκους ταινίες. Η ταινία επιλέγεται για την Εβδομάδα των Κριτικών στο φεστιβάλ Βενετίας του 2011 και κερδίζει Ειδική Μνεία στο Βανκούβερ την ίδια χρονιά.

Η ιστορία εξελίσσεται στα Cantons de l’Est, μία αγροτική περιοχή στο νοτιοανατολικό Κεμπέκ. Παρακολουθεί την ζωή του έφηβου Simon (Gabriel Maillé) που ζει με την οικογένειά του και έχουν μία γαλακτοπαραγωγική φάρμα. Η σχέση του με τον πατέρα του Jean (Luc Picard) είναι γεμάτη συγκρούσεις κυρίως γιατί πάντα αποφεύγει τις δουλειές που του αναθέτει. Η μητέρα του Mary (Pascale Bussières) επίσης δεν τον υποστηρίζει και φροντίζει συχνά να του θυμίζει πως ήταν υπαίτιος για τον πνιγμό του μικρού του αδερφού. Τα οικονομικά τους είναι πολύ άσχημα καθώς παρά την δουλειά που αφιερώνουν τα έσοδα δεν αρκούν και τα χρέη είναι τόσα πολλά που τους οδηγούν σε χρεωκοπία. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο πατέρας σκοτώνεται σε ένα ατύχημα που μερίδιο ευθύνης έχει ο Simon. Η μητέρα του βρίσκει ακόμα έναν λόγο να τον κατηγορεί ενώ παράλληλα στη ζωή τους εμφανίζεται ξαφνικά και ο νέος τους νοικάρης (François Papineau).

Ο Édoin ξέρει να χειριστεί εξαιρετικά τον χώρο που γυρίζει την ταινία του, άλλωστε επέστρεψε στα πάτρια εδάφη για αυτό το λόγο και η ταινία γυρίστηκε στην φάρμα των γονιών του. Καταφέρνει επίσης να χρησιμοποιήσει την υγρή φύση της περιοχής ώστε να δώσει μία πιο σκληρή και ωμή αίσθηση στο αγροτικό δράμα του. Όταν όμως κρίνεται απαραίτητο αποφεύγει το ανοιχτό πεδίο της εξοχής και μεταφέρει όλη τη δράση στο εσωτερικό της οικογένειας. Η διάλυσή της θα γίνει βαθμηδόν και το απομονωμένο περιβάλλον της φάρμας τους θα αποτελέσει ιδανικό σκηνικό για να χτιστεί ένα άκρως ρεαλιστικό kitchen sink δράμα. Τα προβλήματα επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στον Simon, νιώθει συνυπεύθυνος για την κακή τους οικονομική κατάσταση, είναι εγκλωβισμένος σε ένα σπίτι που δεν θέλει να βρίσκεται και κατηγορείται για δύο θανάτους που δεν ήθελε να προκαλέσει. Όταν όλα αυτά τα συναισθήματα συνδυαστούν με την ευαίσθητη ηλικία αλλά και τις απόπειρες αναζήτησης σεξουαλικής ταυτότητας τότε είναι πολύ δύσκολο να το αντέξει και θα ψάξει τρόπους να αποδράσει.

Ο σκηνοθέτης αφήνει τους ήρωές του να ζουν μεν μαζί αλλά ο καθένας να βιώνει την δικιά του ατομική απομόνωση της σιωπής. Η αγάπη και το μίσος δεν προλαβαίνουν να “ανταλλαχθούν” και η οικογενειακή συνοχή είναι απούσα ενώ τα μέλη της μοιάζουν περισσότερο με άτομα που συνυπάρχουν και ανέχονται ο ένας την παρουσία του άλλου απλά επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Η μιζέρια της φτώχειας τους αναγκάζει να θάβουν όλα τα άλλα θεωρητικά πιο ασήμαντα προβλήματα. Κάθε επιλογή τους δείχνει πως τους φέρνει απλά ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή και όσο επαναλαμβάνουν τα λάθη τους τόσο πιο γρήγορα θα έρθει αυτή. Μόνο το ποτάμι που τρέχει κοντά στο χωράφι τους είναι ένα σημείο διαφυγής. Παρά τα μικρά αναγκαστικά αγγίγματα μελοδράματος η ιστορία του Marécages δείχνει τραυματικά αληθινή.

Η πειστικότητα στην ταινία του Édoin βασίζεται και σε μεγάλο βαθμό στους ηθοποιούς του. Ο Luc Picard και η Pascale Bussières είναι δύο από τους πιο αναγνωρίσιμους και ταλαντούχους ηθοποιούς του Κεμπέκ τα τελευταία χρόνια. Δεν θα ήταν υπερβολή ο ισχυρισμός πως σε μεγάλο βαθμό η ταινία βασίζεται στην ερμηνεία της Bussières. Στον χαρακτήρα της θα ενσωματώσει τον πόνο, τον θρήνο της απώλειας, την σκληρότητα της δουλειάς, το μίσος απέναντι στο παιδί της, την ανάγκη για έρωτα ακόμα και τα αισθήματα μητρότητας όταν νιώθει περισσότερο συνειδητοποιημένη. Είναι σαφές πως η φυσικότητα εντείνεται και από την επιλογή του αγροτικού περιβάλλοντος, αν και στην ουσία είναι προσχηματική. Άλλωστε το ειδυλλιακό τοπίο φαίνεται πως δεν είναι ικανό να κρύψει την μαυρίλα της ζωής τους. Το ίδιο δράμα με τους ίδιους ήρωες θα μπορούσε να εξελιχθεί σε οποιοδήποτε διαφορετικό μέρος. Η συμβολική κατάρρευση της οικογένειας και ο φόβος του τυχαίου και αναπάντεχου θανάτου – καταστροφής δεν περιορίζονται γεωγραφικά.

Λόγω των ομοιοτήτων της ιστορίας υπήρχε η αίσθηση πως η ζωή του Simon έχει βασιστεί σε αυτή του Édoin αλλά ο ίδιος δήλωσε πως δεν πρόκειται για αυτοβιογραφική ταινία και όλοι οι χαρακτήρες είναι φανταστικοί. Στο ντεμπούτο του ο Édoin παραδίδει ένα αποτέλεσμα που θα ζήλευαν πολλοί πιο έμπειροι συνάδελφοί του. Αν και ξεκινά από την ασφάλεια των γνώριμων περιοχών και καταστάσεων δεν μένει στάσιμος και εξελίσσεται. Άλλωστε όπως δήλωσε ο ίδιος χρησιμοποιώντας τα λόγια του Robert Lepage “Μία μέρα χρειάζεται να πας από το προσωπικό στο οικουμενικό, και αυτό πάντα έκανα.”

7/10

English Version

Advertisements

Free Comments!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s