Polisse (2011)


Αρκετά γνωστή ως ηθοποιός, η Maïwenn Le Besco ξεκίνησε να γράφει και να σκηνοθετεί τα τελευταία χρόνια. Οι δύο πρώτες της ταινίες είχαν τύχει σχετικά θερμής υποδοχής από το γαλλικό κοινό αλλά με την τρίτη της ταινία κατάφερε να γίνει και διεθνώς γνωστή. Με το Polisse η Maïwenn διαγωνίζεται στις Κάννες το 2011 και της απονέμεται το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής. Επίσης η ταινία έχει ένα μεγάλο άνοιγμα στο Γαλλικό box office και ήταν μία από τις πιο πετυχημένες ταινίες εκείνης της χρονιάς.

Η ταινία επικεντρώνεται στην ομάδα προστασίας ανηλίκων ενός αστυνομικού τμήματος στο Παρίσι. Καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες υποθέσεις όπως σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, απαγωγές και εκμετάλλευση παιδιών. Παράλληλα παρακολουθεί και τις προσωπικές ζωές των αστυνομικών και ιδιαίτερα στις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους εκτός δουλειάς αλλά και τα ενδοοικογενειακά τους προβλήματα. Μία φωτογράφος η Melissa (που την υποδύεται η σκηνοθέτις) θα προσπαθήσει να καταγράψει την καθημερινότητα τους για το υπουργείο Εσωτερικών. Η παρουσία της θα προκαλέσει τριβές στην ομάδα και η ίδια θα έρθει σε ρήξη με τον Fred (Joey Starr) αν και τελικά αυτό θα αλλάξει.

Στην πρώτη ανάγνωση το Polisse δείχνει ενδιαφέρον. Η θεματολογία της ταινίας είναι σκληρή και είναι βασισμένη σε αληθινές υποθέσεις. Για να ενταθεί οπτικά ο ρεαλισμός η Maïwenn επιλέγει να ακολουθήσει τεχνικές documentary στην σκηνοθεσία της. Άλλωστε όπως είχε δηλώσει και η ίδια, έμπνευση της ταινίας αποτέλεσε ένα τηλεοπτικό documentary για την ομάδα προστασίας ανηλίκων. Θεωρητικά ο συνδυασμός θέματος και τεχνικής θα μπορούσε να δουλέψει πολύ καλά, αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέρνει ή τουλάχιστον προσπαθεί μόνο για το πρώτο μισό της ταινίας. Παρά την μικρή κριτική απέναντι στον Sarkozy, η αστυνομική ομάδα που εμφανίζεται είναι τόσο ιδανική που δεν αγγίζει καθόλου την πραγματικότητα που εντέχνως προβάλλεται. Μπορεί να υπάρχει η πρόθεση για ντοκιμαντερίστικη ματιά αλλά σε καμία περίπτωση δεν εντάσσουν την ταινία στο Cinéma Vérité. Οι σκηνές είναι αρκούντως στιλιζαρισμένες δεν “βρομίζουν” σε καμία στιγμή.

Η Maïwenn δείχνει ξεκάθαρα πως έχει μία αδυναμία στο να διαχειριστεί το υλικό που έχει. Η απόπειρα της να παρουσιάσει πολλές υποθέσεις ταυτόχρονα προκαλεί περισσότερο σύγχυση και σίγουρα δεν προσθέτει πλουραλισμό. Οι υποθέσεις απλά εξιστορούνται από τα θύματα ή τους θύτες, με όλες τις αποκρουστικές λεπτομέρειες, και μένουν εκεί χωρίς να προχωράνε σε κάποια περαιτέρω εμβάθυνση. Σίγουρα η ωμή γλώσσα χρησιμοποιείται ώστε η απόδοση να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και είναι απόλυτα θεμιτή η χρήση της, αλλά όταν δεν συνοδεύεται από κάτι πιο ουσιαστικό μοιάζει πιο πολύ με αναγνώσεις από τα αρχεία της αστυνομίας, παρά με μία fictional μεταφορά τους. Στο ίδιο κλίμα κινούνται και οι προσωπικές ιστορίες των αστυνομικών. Οι χαρακτήρες είναι τόσοι πολλοί, δεν αναπτύσσονται και οι ζωές τους αγγίζονται επιδερμικά. Παρά το γεγονός πως συμμετέχουν ηθοποιοί όπως ο Frédéric Pierrot, η Karin Viard, η Marina Foïs και ο Nicolas Duvauchelle, η συνάδελφός τους Maïwenn δεν τους “εκμεταλλεύεται” στο βαθμό που μπορεί. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκτός στολής δείχνουν εντελώς τυπικά, απιστίες, διαζύγια, σχέσεις με τα παιδιά τους και δεν προσδίδουν κάτι ουσιαστικό στην κεντρική ιστορία. Η χαλαρή συνοχή ανάμεσα στους ήρωες και η έλλειψη δραματικής κορύφωσης οδηγούν την σκηνοθέτιδα να εκβιάσει το συναίσθημα, χρησιμοποιώντας ακραίες καταστάσεις και γλώσσα που σίγουρα σοκάρουν και δεν αφήνουν απαθή τον θεατή.

Παρά τα μειονεκτήματά του, το πρώτο μισό της ταινίας ακολουθεί την αρχική ιδέα και η εξιστόρηση προχωρά άνετα. Η επιλογή όμως της Maïwenn να αλλάξει εντελώς τον ρόλο της και να είναι πιο δυναμική στο υπόλοιπο της ταινίας, βγάζει εκτός ροής όλη την ιστορία. Η ξαφνική της σχέση με τον παντρεμένο αστυνομικό Fred, η μεταμόρφωσή της από έναν χαμηλών τόνων δεύτερο ρόλο σε πρωταγωνίστρια μέχρι και η ριζική αλλαγή στην εμφάνιση της, κάνουν το Polisse να δείχνει πλέον εντελώς εγωκεντρικό. Ξαφνικά όλες οι υπόλοιπες ιστορίες και υποθέσεις, αναγκαστικά περιορίζονται αφού πλέον το επίκεντρο έχει αλλάξει. Αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης επιτείνει τον ασύνδετο χαρακτήρα που είχε ήδη η ταινία, που τώρα αποτελείται και από δύο εντελώς άνισα μέρη. Θα είχε τουλάχιστον ενδιαφέρον αν είχε επιλέξει μία διαφορετική αφηγηματική προσέγγιση, αλλά δυστυχώς παραμένει αυστηρά γραμμική, ειδικά στην ρομαντική της ιστορία.

Η πιο σημαντική ως τώρα ταινία της Maïwenn δεν είναι κακή, αλλά έχει πολλά προβλήματα στη δομή της που την κάνουν άνευρη και νευρική ταυτόχρονα. Υπάρχει ο εκνευρισμός να εμφανιστούν πολλές παράλληλες αποσπασματικές ιστορίες που μπορεί να έχουν μία μεγάλη δόση αληθοφάνειας αλλά κανένα σημείο τομής και αυτό δεν αρκεί. Έτσι οδηγείται σε ένα άνευρο τελικό αποτέλεσμα που καταφεύγει σε ψυχρό βομβαρδισμό ακρότητας για να περάσει το μήνυμά της και να προκαλέσει. Σίγουρα οι προθέσεις της Maïwenn ήταν να φέρει σε συζήτηση το πρόβλημα της παιδικής κακοποίησης και μπορεί να το καταφέρνει σε ένα βαθμό. Μία καλή πρόθεση όμως δεν αρκεί για να κάνεις μια καλή ταινία ειδικά όταν δεν δίνεις σημασία στην βασική σου έμπνευση και την θάβεις πίσω από ένα love story.

4/10

Advertisements

Free Comments!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s