L’Uomo Che Verrà (2009)


Η περίπτωση του Giorgio Diritti είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες τα τελευταία χρόνια στον Ιταλικό κινηματογράφο καθώς οι ταινίες του χαρακτηρίζονται από έναν ιδιαίτερο ρεαλισμό και βγάζουν μία ακριβή φυσικότητα. Γεννημένος στην Μπολόνια, ο Diritti ασχολήθηκε από νωρίς με τον κινηματογράφο, αρχικά ως στενός συνεργάτης με τον συμπολίτη του Pupi Avati αλλά και με τους Federico Fellini και Ermanno Olmi. Ξεκίνησε αρχικά σκηνοθετώντας documentaries και η πρώτη του fiction δουλειά έρχεται το 2005 με το E l’aura fai son vir (The Wind Blows Round). Η ταινία είναι ένα ιστορικό δράμα που εξελίσσεται στην κοιλάδα του Πάδου της Βόρειας Ιταλίας και οι περισσότεροι διάλογοι είναι στην τοπική γλώσσα τα Οccitano. Η δεύτερή του ταινία, L’Uomo Che Verrà (Ο Άνθρωπος που θα Έρθει) βγαίνει το 2009 και κερδίζει βραβεία σε αρκετά φεστιβάλ, ανάμεσα τους, το καλύτερης ταινίας στα David di Donatello και το βραβείο επιτροπής στο φεστιβάλ της Ρώμης.

Η ιστορία ξεκινάει τα Χριστούγεννα του 1943, στο χωρίο Marzabotto, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Μπολόνια. Η Κεντρική και Βόρεια Ιταλία αποτελούν πλέον μέρος της Δημοκρατίας του Salò και είναι υπό Ναζιστική κατοχή. Βασικοί ήρωες είναι τα μέλη μίας μεγάλης αγροτικής οικογένειας που ζουν στα βουνά της περιοχής και βλέπουν τις έντονες αλλαγές στη ζωή τους τα τελευταία χρόνια. Το δράμα όμως δεν μένει στο πολεμικό κομμάτι αλλά επικεντρώνεται κυρίως στην οχτάχρονη Martina (Greta Zuccheri Montanari) τη μικρή κόρη της οικογένειας. Η Martina μετά τον θάνατο του μικρού της αδερφού μπροστά της σταμάτησε να μιλάει και επικοινωνεί με τους άλλους μόνο γραπτώς. Στις σκέψεις της δεν κυριαρχούν οι Ναζί και ο πόλεμος, αλλά το γεγονός πως η μητέρα της είναι πάλι έγκυος και εκείνη αναμένει τον καινούριο της αδερφό. Η περίοδος της εγκυμοσύνης συμπίπτει ακριβώς και με την περίοδο του τέλους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην περιοχή εντείνεται η παρουσία των Παρτιζάνων, υπάρχουν φήμες για βοήθεια από συμμάχους και οι Γερμανοί παραγκωνίζουν τους Ιταλούς φασίστες και έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Το τέλος της ταινίας συμπίπτει και με την μεγαλύτερη σφαγή των SS στην Ιταλία. Στην ευρύτερη περιοχή του Marzabotto, στις αρχές του Οκτωβρίου 1944, οι Γερμανοί σκότωσαν περίπου 800 ανθρώπους, ανάμεσα τους και 220 παιδία, με αφορμή την στήριξη που παρείχαν στην παρτιζάνικη ταξιαρχία Stella Rossa. Τελική απάντηση για το ποιος είναι L’Uomo Che Verrà δεν θα πάρουμε, μιας και οι συμβολισμοί είναι τόσοι πολλοί που ο θεατής αφήνεται να επιλέξει μόνος του.

O Giorgio Diritti, παραμένει πιστός τόσο στις κινηματογραφικές του βάσεις, αλλά και λάτρης του νατουραλισμού. Συνεχίζει να δείχνει έντονα το παρελθόν του, αν και σε μικρότερο βαθμό από ότι στο E l’aura fai son vir, μιας και τώρα έχουμε μία δραματική ταινία βασισμένη στην ιστορία παρά ένα δραματοποιημένο documentary. Παράλληλα, όπως και στην πρώτη του ταινία, έτσι και εδώ δεν γυρίζει στα Ιταλικά αλλά χρησιμοποιεί μια τοπική διάλεκτο, την Bolognese. Αυτή η εμμονή του στην φυσικότητα δένει απόλυτα και με την ακρίβεια που θέλει να παρουσιάσει στο έργο του. Έτσι δεν θα μπορούσε να είναι ανακριβής στην απεικόνιση των γεγονότων. Δεν υπάρχουν υπερβολές ή έντονα συναισθηματικά φορτισμένες και εκβιαστικές σκηνές που να ξεπερνούν την «λογικά» φρικτή πραγματικότητα. Καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο να παρουσιάσει μια ίσως οπτικά ψυχρή ταινία αλλά με δραματικό βάθος και χωρίς επίπλαστες ανακρίβειες. Οι ιστορικές και πολιτικές ταινίες έχουν πάντα μια έντονη παρουσία στον Ιταλικό κινηματογράφο και η παράδοση συνεχίζεται και τώρα στις νεότερες γενιές, αν και ο Diritti λόγω εμπειρίας και ηλικίας δεν θα μπορούσε να ενταχθεί σε αυτές. Το σενάριο που υπογράφει ο ίδιος μαζί με τους Giovanni Galavotti και Tania Pedroni, δείχνει να είναι πιστό στα ιστορικά γεγονότα και οι ήρωες του τα βιώνουν χωρίς να μετατρέπονται απλά σε άχρωμους χαρακτήρες στα πλαίσια της ιστορικής απεικόνισης.

Στο τεχνικό κομμάτι ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην εξαιρετική φωτογραφία του μόνιμου συνεργάτη του Diritti, Roberto Cimatti. Με ιδιαίτερη προσοχή και χωρίς να παραδίδει ένα τεχνητό αποτέλεσμα, καταφέρνει να δώσει μια ιδιαίτερη «υφή» στα πλάνα του. Η ευκολία του να αποδίδει τόσο το ανάγλυφο του τοπίου των Απεννίνων αλλά και των ρυτίδων στα πρόσωπα των ηρώων είναι αξιόλογη. Η χρήση αυτών των φίλτρων επίσης δίνουν την αίσθηση μιας ασπρόμαυρης ταινίας που γυρίστηκε από λάθος έγχρωμη που και αυτό είναι γοητευτικό. Η φωτογραφία θα μπορούσε να παρομοιαστεί με αυτή των έργων των Michelangelo Frammartino και Pietro Marcello. Αρκετά δεμένη και η μουσική στα όρια του μινιμαλισμού από τον Marco Biscarini, που επίσης δουλεύει για δεύτερη φορά μαζί με τον σκηνοθέτη. Ο Diritti εκτός από τη σκηνοθεσία και το σενάριο έχει αναλάβει και το μοντάζ και μέρος της παραγωγής.

Το θετικό με το L’Uomo Che Verrà είναι πως είναι μια συγκεντρωμένη και δεμένη ταινία τόσο σε αφηγηματικό όσο και σε τεχνικό κομμάτι. Παρά το γεγονός πως αποτέλεσε μία ακριβή παραγωγή, δεν κάνει τίποτα για να το επιβεβαιώσει με εντυπωσιακό τρόπο, τουναντίον δείχνει κλειστή και εσωτερική. Το L’Uomo Che Verrà είναι σίγουρα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορικές ταινίες που βγήκε στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια.

8/10

Advertisements

Free Comments!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s