La Guerre est Déclarée (2011)


Η Ιουλιέτα (Valérie Donzelli) και ο Ρωμαίος (Jérémie Elkaïm) γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτυ, γίνονται ζευγάρι και μετά από λίγο καιρό αποκτούν ένα γιο, τον Αδάμ. Όλα δείχνουν ειδυλλιακά στη ζωή τους, στην πρώτη μισή ώρα, μέχρι που ο Αδάμ θα διαγνωστεί πως έχει καρκίνο στον εγκέφαλο. Διαβάζοντας την σύντομη περίληψη της ταινίας, και βλέποντας την εντελώς εμφανή χρίση «εύκολων» κλισέ το La Guerre est Déclarée (Πολεμώντας για τη Νίκη) θα μπορούσε κάλλιστα να καταλήξει στη λίστα των αδιάφορων και εξαντλημένων ταινιών με θέμα μια ασθένεια. Βέβαια αυτό το θέμα έχει προσεγγιστεί κάποιες φόρες ψυχρά, σοβαρά και δραματικά, άλλες σχηματικά και με έντονο συναισθηματισμό, ενώ υπάρχουν και δείγματα που αγγίζουν το cult μελό και σχεδόν αστείο.

Στην περίπτωση της ταινίας της Donzelli υπάρχουν όμως δυο βασικές διαφορές σε σύγκριση με όλες τις άλλες προσεγγίσεις. Πρώτον το γεγονός ότι είναι μια αυτοβιογραφική ταινία και δεύτερον ο ιδιαίτερα πρωτότυπος τρόπος με τον οποίο αποδίδονται τα γεγονότα. Η σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος Valérie Donzelli μαζί με τον επίσης ηθοποιό και σεναριογράφο Jérémie Elkaïm είναι οι πραγματικοί ήρωες αυτής της ταινίας, όταν πριν από 8 χρόνια απέκτησαν τον γιο τους Gabriel που όταν ήταν 2 ετών διεγνώσθη με καρκίνο στον εγκέφαλο. Αποτέλεσμα ήταν και οι δυο να αφήσουν πίσω τις καριέρες τους και να αφοσιωθούν στον γιο τους. Μετά από μια πολύχρονη σκληρή μάχη ο Gabriel σήμερα έχει θεραπευτεί και δεν διατρέχει κάποιο κίνδυνο.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον και διαφορετικό κομμάτι τις ταινίας είναι ο τρόπος προσέγγισης και παρουσίασης του θέματος. Η Donzelli ευτυχώς αποφεύγει τη σκληρή ωμή κινηματογράφηση αλλά και την έντονα συναισθηματική που θα επέφερε την εύκολη συγκίνηση και θα εκβίαζε το δάκρυ του θεατή. Μιας και είναι προσωπική της ιστορία θα μπορούσε απόλυτα δικαιολογημένα να το κάνει, και δύσκολα θα έβρισκε επικριτές για αυτό το λεπτό και ιδιαίτερο ζήτημα. Αντίθετα όμως από τη προφανή «λογική», η Donzelli παρουσιάζει ίσως μια από τις πιο χαρούμενες ταινίες για ένα τόσο σκληρό θέμα, μια ταινία που ξεκινάει ως υποδόρια παρωδία στις ρομαντικές κωμωδίες, σπάει τις δραματικές σκηνές με μαύρο χιούμορ, και φτάνει να γίνει μέχρι και λίγο μιούζικαλ στην κορύφωση της. Η ατμόσφαιρα κυριαρχείται από μια ποπ μουσική διάθεση αλλά και αισθητική καθώς είναι πλήρης σε χρώματα και φώτα, έτσι η ταινία δεν σε αφήνει να νιώσεις άσχημα για ότι συμβαίνει ενώ κάποιες φόρες σε προκαλεί, παραδόξως, να θες να βρίσκεσαι εκεί.

Από τεχνικής άποψης το La Guerre est Déclarée αναπνέει και μυρίζει Nouvelle Vague, με επιρροές από Jacques Demy αλλά και από τον μεταγενέστερο Alain Resnais, σου δίνεται την αίσθηση πως έχει γυριστεί 50 χρόνια πριν. Είναι, επίσης, παραπάνω από εμφανές πως αποτελεί ένα homage στον François Truffaut, από το κλασσικό voice over στις περιγραφές, την ερασιτεχνική κάμερα, τα πλανά στο αυτοκίνητο, το Παρίσι, τη μηχανή, τη μουσική επένδυση, τη φωτογραφία αλλά και αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση που σου αφήνουν οι ταινίες του. Αναγκαστικά όταν υπάρχουν τόσες ομοιότητες γίνονται και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις, και σε αυτές η ταινία χάνει. Παρά την πρόθεση της να πλησιάσει στις ρίζες του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου, η Donzelli δεν καταφέρνει να δώσει τη δικιά της ταυτότητα στη σκηνοθεσία της. Αν και είναι μόλις στην δεύτερη της δουλειά, δεν δίνει την αίσθηση πως υπάρχει κάποια εξέλιξη ή ακόμα και καινοτομία και έτσι όταν δυσκολεύεται καταλήγει σε στιγμιαίες ευκολίες που δεν είναι εντυπωσιακές. Αναμφίβολα το σενάριο των Donzelli και Elkaïm είναι πρωτότυπο, παρόλα αυτά ορισμένες φόρες δείχνει πως δεν υπάρχει ο απαιτούμενος ειρμός και η αναγκαία συνοχή στην εξέλιξη της ιστορίας, ίσως έτσι να είναι πιο κοντά στην πραγματική ιστορία. Στο επίπεδο ερμηνειών και οι δύο έχουν πάρει την ταινία πάνω τους όπως είναι λογικό, καθώς η ιστορία περιφέρεται αποκλειστικά γύρω τους, είναι σαφώς πειστικοί και ρεαλιστικοί χωρίς υπερβολές, άλλωστε ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν νιώθουν ένα déjà vu γυρίζοντας κάποιες από τις σκηνές.

Το γεγονός ότι παρακολουθείς μία δραματοποιημένη εκδοχή της αληθινής ιστορίας σε επηρεάζει, ποσό μάλλον όταν βλέπεις σε αύτη και όσους την έζησαν. Έτσι γίνεται ακόμα πιο δύσκολο να είσαι αντικειμενικός, αλλά παρά τα μειονεκτήματα της, η ταινία δείχνει ισορροπημένη και είναι ανατρεπτική. Ως συνολική εμπειρία σου αφήνει μια περισσότερο γλυκιά αίσθηση στο τέλος, μένοντας στα ευχαρίστα αλλά ταυτόχρονα δεν σου επιτρέπει και να ξεχάσεις το σοκαρίστηκα θέμα που άλλαξε άπλα περιτύλιγμα. Το πιο θετικό σίγουρα είναι πως ο πόλεμος που κήρυξαν η Valérie και ο Jérémie, τελικά κερδήθηκε.

6/10

Advertisements

One response to “La Guerre est Déclarée (2011)

Free Comments!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s